Blogs van Philomène

Over heling, volwassen liefde en de wereld die ontstaat wanneer we onszelf terugvinden Goedemorgen begon vandaag met een gedachte die zacht maar vastberaden in mij neerdaalde: Wat als veel relaties nooit gebouwd zijn op wie mensen werkelijk zijn, maar op de wonden die in hen leven? En terwijl die gedachte in mij zakte, verschoof er iets. Niet alleen in mijn hoofd, maar diep in mijn lichaam — alsof er eindelijk ruimte kwam voor een helderheid die al tijden op de deur klopte. Want hoe eerlijk het ook is: veel relaties beginnen niet vanuit volwassenheid, maar vanuit oude wonden. Niet vanuit heelheid, niet vanuit vrijheid, maar vanuit twee innerlijke pijnplekken die elkaar herkennen, nog voordat de mensen het zelf doorhebben. Twee wonden die elkaar herkennen In elke relatie komen twee geschiedenissen samen. Twee zenuwstelsels. Twee manieren van overleven. De één draagt misschien de wond van zorgen, dragen, scannen, nooit mogen falen. De ander draagt een wond van gemis, niet gezien worden,...

  Over wonden, heelheid, en de kunst van leven in zachtheid Deze week kwam er een vraag in mij op die ik vroeger nooit had kúnnen stellen,  omdat ik toen nog midden in mijn eigen wond leefde: Wat is trauma eigenlijk — écht? Waardoor ontstaat het? Hoe voorkom je het? En misschien wel de belangrijkste: Hoe kom je ervan af? Hoe dieper ik erin dook, hoe zachter, eerlijker en wijzer het antwoord werd. 1. Wat trauma eigenlijk betekent — en waar het woord vandaan komt Het woord trauma komt uit het Oudgrieks: τραῦμα (traûma) en betekent letterlijk: 👉 “wond.” In het oude Grieks verwees trauma naar: • een snee • een scheur • een beschadiging • een breuk in het weefsel Het was oorspronkelijk een lichamelijke wond. Pas later werd het woord gebruikt voor psychische wonden. Maar de essentie bleef identiek: Trauma is een innerlijke wond — een plek waar iets kapotging en nooit de kans kreeg om te genezen. Wanneer je het woord ontleedt, wordt het nog duidelijker: • traû– → s...

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...