Als je denkt dat alles altijd jouw schuld is — over de valkuil van eindeloze zelfreflectie en het moment dat je gewoon zegt: NU NIET MEER ! Vanavond had ik me opgegeven voor een webinar. Weer eentje. Weer zo’n moment waarop ik dacht: “Misschien moet ik gewoon beter begrijpen. Misschien ligt het tóch aan mij. Misschien moet ik nóg iets helen, nog iets leren, nog iets veranderen.” En precies op dat moment dacht ik: Nee. Ik ga deze webinar niet doen. Ik ben er klaar mee. Want dit is wat er jarenlang gebeurt: Je werkt retenhard aan jezelf. Je reflecteert, je leest boeken, je kijkt naar je triggers, je probeert te begrijpen waarom iemand doet wat ‘ie doet. Je denkt dat als jíj maar blijft groeien, ontwikkelen en helen — dat de ander vanzelf mee beweegt. Maar weet je wat het universum dan doet? Het levert je nóg meer situaties waarin jij nóg harder mag werken. Tot je uitgeput bent. En boos. Heel. Erg. Boos. Het moment dat je het zat bent Er komt een punt waarop je gewoon voelt: dit is ...