Hoe religie, ouders en onderwijs de vrije beleving van kinderen vervormen — met een oosterse blik als zachte tegenstem. Twee kinderen spelen samen. Ze lachen, bouwen een hut, delen een appel. Niks bijzonders, gewoon samenzijn. Tot er plots een volwassenenblik tussenkomt: “Hebben jullie verkering?” En poef - wat speels was, krijgt een richting. Wat open en onschuldig begon, wordt ineens voorzien van een script: romantiek, verwachtingen, toekomstmuziek. Alsof elk vormpje nabijheid meteen uitgelegd moet worden. Op dat moment gebeurt er iets wat veel kinderen herkennen, al kunnen ze het vaak niet verwoorden: Wat ik voel, is niet meer alleen van mij. De vrije stroom van binnenuit wordt op subtiele wijze naar buiten verplaatst. Er komt ruis op de lijn tussen voelen en zijn. En wat eerst gewoon wás, wordt nu bekeken, benoemd en betekenisvol gemaakt. Het religieuze script In sommige religieuze omgevingen is liefde zelden gewoon een gevoel. Het wordt een traject met...