Blogs van Philomène

  Soms kijk ik om me heen en voel ik het in elke vezel: Er gebeurt iets groots.  Niet alleen in mij. Overal.  En het is niet zomaar verandering. Het is een verschuiving.  We leven in een tijd waarin het oude veld uit elkaar valt. Alles wat gebouwd is op controle, op aanpassen, op volhouden… verliest zijn houvast. En wat daaronder zichtbaar wordt? Een nieuw veld, g ebaseerd op trilling. Op waarheid. Op eenvoud. Op innerlijke aanwezigheid.  Dat voel jij ook.  Je hoofd begrijpt het misschien nog niet,  maar je lichaam, je hart, je ziel… die weten het al lang. Daarom voel je je misschien: – moe zonder duidelijke reden – alsof een uur vooruitkijken al te veel is – alsof plannen oplossen voordat je ze kunt maken – alsof relaties schuren die eerder nog draaglijk waren – alsof niets of niemand zich nog kan verstoppen Je bent niet gek.  Je bent afgestemd op een veld dat nog niet zichtbaar is,  maar wel voelbaar. Je leeft niet meer in kloktijd.  J...

Hoe religie, ouders en onderwijs de vrije beleving van kinderen vervormen — met een oosterse blik als zachte tegenstem.  Twee kinderen spelen samen. Ze lachen, bouwen een hut, delen een appel.  Niks bijzonders, gewoon samenzijn. Tot er plots een volwassenenblik tussenkomt: “Hebben jullie verkering?” En poef - wat speels was, krijgt een richting. Wat open en onschuldig begon, wordt ineens voorzien van een script: romantiek, verwachtingen, toekomstmuziek. Alsof elk vormpje nabijheid meteen uitgelegd moet worden.  Op dat moment gebeurt er iets wat veel kinderen herkennen, al kunnen ze het vaak niet verwoorden: Wat ik voel, is niet meer alleen van mij. De vrije stroom van binnenuit wordt op subtiele wijze naar buiten verplaatst. Er komt ruis op de lijn tussen voelen en zijn. En wat eerst gewoon wás, wordt nu bekeken, benoemd en betekenisvol gemaakt. Het religieuze script  In sommige religieuze omgevingen is liefde zelden gewoon een gevoel. Het wordt een traject met...

Er is een vraag die de laatste tijd zachtjes in mij zingt. Geen dwingende vraag, maar wel een wezenlijke: Hoe ziet mijn pad eruit als ik niet probeer om iedereen te redden? Alleen al het stellen van die vraag opent iets. Want eerlijk is eerlijk - ik heb jarenlang gevoeld, gezien, gecorrigeerd, gedragen. Soms zonder dat iemand het vroeg. Soms omdat ik dacht dat het zo hoorde. En soms omdat ik mezelf anders niet wist te plaatsen in het geheel. Maar wat gebeurt er als ik dat loslaat? Misschien wordt het stil. Misschien verdwijnen er mensen. Misschien voelt het even leeg, alsof ik de jas van de helper heb uitgedaan en mijn handen niet weten waar ze moeten rusten. Maar daarna… Misschien komt er iets anders. Ruimte. Licht. Zachtheid. Míjn ritme. Niet meer het pad van de redder, maar het pad van de reiziger. Niet meer leven op het verdriet van een ander, maar thuiskomen in mijn eigen lichaam. Want eerlijk? Ik heb soms gewoon géén zin om te redden. En zodra ik dat voel, sluipt er iemand binnen...