Blogs van Philomène

  Wij verloren vier zwangerschappen. Elk met een eigen klap. En toch elk met een eigen aanwezigheid. Dit stuk schrijf ik niet alleen als schrijfster, maar ook als moeder die haar kindjes draagt in herinnering. Rouw is geen ziekte. Geen probleem om op te lossen. Geen fase waar je ‘doorheen’ moet om verder te kunnen. In een oosterse en holistische visie is rouw een wezenlijk deel van het leven – een beweging die niet rechtlijnig verloopt, maar golft, fluistert, huilt en soms weer zwijgt. Het is liefde die haar vorm heeft verloren, maar niet haar waarheid. Rouw als natuurlijke beweging In een oosterse en holistische visie is alles voortdurend in beweging: er is groei, er is verandering, er is loslaten, en er ontstaat steeds weer iets nieuws. Ook in ons leven ontmoeten we deze beweging, soms op een heel vreugdevolle manier, soms op een diep pijnlijke. Het verlies van ongeboren leven hoort daar helaas ook bij. Het is geen gebeurtenis die zomaar “voorbij” gaat, maar een ingrijpend...

  Wat gemist is, leeft in stilte voort Misschien draag jij verdriet dat weinig mensen begrijpen. Een verlies dat je niet altijd kunt uitleggen, maar dat toch steeds met je meereist. Dan is dit voor jou. Niet alle rouw is zichtbaar. Soms is het geen afscheid, maar het ontbreken van een begin. Geen graf om bloemen bij te leggen, geen datum om te herdenken. Maar wel een lege plek die voelbaar blijft. Rouw heeft vele gezichten. Het gemis van iemand die er nooit écht mocht zijn. Het gemis van iemand die je nog maar kort geleden verloren bent. Een droom die vroegtijdig brak. Een band die er had kunnen zijn — als het leven anders had gelopen. En in al die vormen leeft iets wezenlijks: het verlangen om te erkennen. Te mogen zeggen: dit deed pijn. Dit heeft mij veranderd. Dit mag bestaan, ook al ziet niemand het. Rouw is liefde zonder bestemming We rouwen niet alleen om wat we zijn verloren, maar ook om wat we nooit volledig hebben ontvangen. Ouders die niet konden geven wat we nodig hadden...