Over heling, volwassen liefde en de wereld die ontstaat wanneer we onszelf terugvinden Goedemorgen begon vandaag met een gedachte die zacht maar vastberaden in mij neerdaalde: Wat als veel relaties nooit gebouwd zijn op wie mensen werkelijk zijn, maar op de wonden die in hen leven? En terwijl die gedachte in mij zakte, verschoof er iets. Niet alleen in mijn hoofd, maar diep in mijn lichaam — alsof er eindelijk ruimte kwam voor een helderheid die al tijden op de deur klopte. Want hoe eerlijk het ook is: veel relaties beginnen niet vanuit volwassenheid, maar vanuit oude wonden. Niet vanuit heelheid, niet vanuit vrijheid, maar vanuit twee innerlijke pijnplekken die elkaar herkennen, nog voordat de mensen het zelf doorhebben. Twee wonden die elkaar herkennen In elke relatie komen twee geschiedenissen samen. Twee zenuwstelsels. Twee manieren van overleven. De één draagt misschien de wond van zorgen, dragen, scannen, nooit mogen falen. De ander draagt een wond van gemis, niet gezien worden,...