Er is een vraag die de laatste tijd zachtjes in mij zingt. Geen dwingende vraag, maar wel een wezenlijke: Hoe ziet mijn pad eruit als ik niet probeer om iedereen te redden? Alleen al het stellen van die vraag opent iets. Want eerlijk is eerlijk - ik heb jarenlang gevoeld, gezien, gecorrigeerd, gedragen. Soms zonder dat iemand het vroeg. Soms omdat ik dacht dat het zo hoorde. En soms omdat ik mezelf anders niet wist te plaatsen in het geheel. Maar wat gebeurt er als ik dat loslaat? Misschien wordt het stil. Misschien verdwijnen er mensen. Misschien voelt het even leeg, alsof ik de jas van de helper heb uitgedaan en mijn handen niet weten waar ze moeten rusten. Maar daarna… Misschien komt er iets anders. Ruimte. Licht. Zachtheid. Míjn ritme. Niet meer het pad van de redder, maar het pad van de reiziger. Niet meer leven op het verdriet van een ander, maar thuiskomen in mijn eigen lichaam. Want eerlijk? Ik heb soms gewoon géén zin om te redden. En zodra ik dat voel, sluipt er iemand binnen...