Blogs van Philomène

  Er is een stille verschuiving gaande in de wereld. Niet in één land, niet in één generatie, maar in de mens zelf. Een verschuiving die je ziet in relaties, in keuzes, in levenspaden, in het loslaten van oude structuren. Een verschuiving die niet wordt aangekondigd met tromgeroffel, maar met een zucht van opluchting: “Ik kan niet langer leven op een manier die niet klopt met mijn essentie.” Steeds meer mensen voelen het: we keren terug naar wie we ooit al waren — vóór de lagen, vóór de rollen, vóór de angst, vóór het aanpassen.  Maar hoe ziet dat eruit, die terugkeer naar essentie? 1. Terugkeren naar essentie begint met eerlijkheid Niet de soort eerlijkheid die je uitspreekt om conflicten te voorkomen. Maar de eerlijkheid die uit je diepte omhoogkomt wanneer je jezelf niet meer kunt verloochenen. Eerlijkheid zoals: “Ik leef niet zoals mijn ziel wil leven.” “Deze manier van verbinden past niet meer.” “Ik heb mezelf te klein gehouden.” “Ik ben niet meer bang om te voelen w...

Hoe religie, ouders en onderwijs de vrije beleving van kinderen vervormen — met een oosterse blik als zachte tegenstem.  Twee kinderen spelen samen. Ze lachen, bouwen een hut, delen een appel.  Niks bijzonders, gewoon samenzijn. Tot er plots een volwassenenblik tussenkomt: “Hebben jullie verkering?” En poef - wat speels was, krijgt een richting. Wat open en onschuldig begon, wordt ineens voorzien van een script: romantiek, verwachtingen, toekomstmuziek. Alsof elk vormpje nabijheid meteen uitgelegd moet worden.  Op dat moment gebeurt er iets wat veel kinderen herkennen, al kunnen ze het vaak niet verwoorden: Wat ik voel, is niet meer alleen van mij. De vrije stroom van binnenuit wordt op subtiele wijze naar buiten verplaatst. Er komt ruis op de lijn tussen voelen en zijn. En wat eerst gewoon wás, wordt nu bekeken, benoemd en betekenisvol gemaakt. Het religieuze script  In sommige religieuze omgevingen is liefde zelden gewoon een gevoel. Het wordt een traject met...