Blogs van Philomène

Over heling, volwassen liefde en de wereld die ontstaat wanneer we onszelf terugvinden Goedemorgen begon vandaag met een gedachte die zacht maar vastberaden in mij neerdaalde: Wat als veel relaties nooit gebouwd zijn op wie mensen werkelijk zijn, maar op de wonden die in hen leven? En terwijl die gedachte in mij zakte, verschoof er iets. Niet alleen in mijn hoofd, maar diep in mijn lichaam — alsof er eindelijk ruimte kwam voor een helderheid die al tijden op de deur klopte. Want hoe eerlijk het ook is: veel relaties beginnen niet vanuit volwassenheid, maar vanuit oude wonden. Niet vanuit heelheid, niet vanuit vrijheid, maar vanuit twee innerlijke pijnplekken die elkaar herkennen, nog voordat de mensen het zelf doorhebben. Twee wonden die elkaar herkennen In elke relatie komen twee geschiedenissen samen. Twee zenuwstelsels. Twee manieren van overleven. De één draagt misschien de wond van zorgen, dragen, scannen, nooit mogen falen. De ander draagt een wond van gemis, niet gezien worden,...

  Over wonden, heelheid, en de kunst van leven in zachtheid Deze week kwam er een vraag in mij op die ik vroeger nooit had kúnnen stellen,  omdat ik toen nog midden in mijn eigen wond leefde: Wat is trauma eigenlijk — écht? Waardoor ontstaat het? Hoe voorkom je het? En misschien wel de belangrijkste: Hoe kom je ervan af? Hoe dieper ik erin dook, hoe zachter, eerlijker en wijzer het antwoord werd. 1. Wat trauma eigenlijk betekent — en waar het woord vandaan komt Het woord trauma komt uit het Oudgrieks: τραῦμα (traûma) en betekent letterlijk: 👉 “wond.” In het oude Grieks verwees trauma naar: • een snee • een scheur • een beschadiging • een breuk in het weefsel Het was oorspronkelijk een lichamelijke wond. Pas later werd het woord gebruikt voor psychische wonden. Maar de essentie bleef identiek: Trauma is een innerlijke wond — een plek waar iets kapotging en nooit de kans kreeg om te genezen. Wanneer je het woord ontleedt, wordt het nog duidelijker: • traû– → s...

  Levenswond 4  Soms voel je het als een sluier over je heen: het idee dat je niet genoeg bent. Niet slim genoeg. Niet mooi genoeg. Niet ver genoeg. Je vergelijkt jezelf -  en verliest daarbij uit het oog wie je werkelijk bent. En ook al krijg je soms waardering, ergens diep vanbinnen klinkt de gedachte: “Als ze me écht kenden, zouden ze anders denken.” Er leeft een innerlijke stem die streng is. Die fluistert dat je eigenlijk een versie speelt van jezelf. Of dat je nog harder je best moet doen om erbij te horen. En tegelijk… is er dat stille verlangen om juist wél gezien te worden. Niet om wat je doet, maar om wie je bént. Een belangrijk onderscheid… Gezonde bescheidenheid is het vermogen om jezelf realistisch te zien zonder over- of onderschatting. Het voelt zacht, open en verbonden. Schaamte daarentegen is een gevoel van fundamentele ‘niet-waardigheid’. Het sluit je af, maakt je kleiner en legt een gewicht op je hart. Waar bescheidenheid ruimte geeft, laat...