Blogs van Philomène

Er is een vraag die de laatste tijd zachtjes in mij zingt. Geen dwingende vraag, maar wel een wezenlijke: Hoe ziet mijn pad eruit als ik niet probeer om iedereen te redden? Alleen al het stellen van die vraag opent iets. Want eerlijk is eerlijk - ik heb jarenlang gevoeld, gezien, gecorrigeerd, gedragen. Soms zonder dat iemand het vroeg. Soms omdat ik dacht dat het zo hoorde. En soms omdat ik mezelf anders niet wist te plaatsen in het geheel. Maar wat gebeurt er als ik dat loslaat? Misschien wordt het stil. Misschien verdwijnen er mensen. Misschien voelt het even leeg, alsof ik de jas van de helper heb uitgedaan en mijn handen niet weten waar ze moeten rusten. Maar daarna… Misschien komt er iets anders. Ruimte. Licht. Zachtheid. Míjn ritme. Niet meer het pad van de redder, maar het pad van de reiziger. Niet meer leven op het verdriet van een ander, maar thuiskomen in mijn eigen lichaam. Want eerlijk? Ik heb soms gewoon géén zin om te redden. En zodra ik dat voel, sluipt er iemand binnen...

  Voor sommigen is er een wake-upcall nodig om te vertrekken, anderen geven gehoor aan een innerlijke roep. Ons verlangen om Nederland te verlaten ontstond na onze eerste reis naar Spanje in 2018. We planden een reis door Zweden, Italië en Spanje. Overal hadden we adressen om langere tijd te verblijven. Maar toch gingen we die reis uiteindelijk niet maken, er waren zoveel ‘maar’s’ dat dat plan veranderde in een verhuizing. We verhuisden naar een ander  gedeelte van Limburg; vrijstaand in de natuur, want dat sprak ons ook wel aan. Gek genoeg voelde juist die verhuizing als een emigratie, terwijl we nog zo dicht bij onze vorige woonplaats woonden. Elroy had enkele weken verlof genomen in verband met deze verhuizing in 2020. Het was ansich al een vreemde tijd in verband met alle lock-downs enzo, maar toen hij na zijn verlof weer naar zijn werk ging, voelde dat als een diep verdriet. In ons gevoel klopte er gewoon iets niet. De puzzelstukjes waren niet compleet, of het voelde krom...