Blogs van Philomène

Over heling, volwassen liefde en de wereld die ontstaat wanneer we onszelf terugvinden Goedemorgen begon vandaag met een gedachte die zacht maar vastberaden in mij neerdaalde: Wat als veel relaties nooit gebouwd zijn op wie mensen werkelijk zijn, maar op de wonden die in hen leven? En terwijl die gedachte in mij zakte, verschoof er iets. Niet alleen in mijn hoofd, maar diep in mijn lichaam — alsof er eindelijk ruimte kwam voor een helderheid die al tijden op de deur klopte. Want hoe eerlijk het ook is: veel relaties beginnen niet vanuit volwassenheid, maar vanuit oude wonden. Niet vanuit heelheid, niet vanuit vrijheid, maar vanuit twee innerlijke pijnplekken die elkaar herkennen, nog voordat de mensen het zelf doorhebben. Twee wonden die elkaar herkennen In elke relatie komen twee geschiedenissen samen. Twee zenuwstelsels. Twee manieren van overleven. De één draagt misschien de wond van zorgen, dragen, scannen, nooit mogen falen. De ander draagt een wond van gemis, niet gezien worden,...

  Over wonden, heelheid, en de kunst van leven in zachtheid Deze week kwam er een vraag in mij op die ik vroeger nooit had kúnnen stellen,  omdat ik toen nog midden in mijn eigen wond leefde: Wat is trauma eigenlijk — écht? Waardoor ontstaat het? Hoe voorkom je het? En misschien wel de belangrijkste: Hoe kom je ervan af? Hoe dieper ik erin dook, hoe zachter, eerlijker en wijzer het antwoord werd. 1. Wat trauma eigenlijk betekent — en waar het woord vandaan komt Het woord trauma komt uit het Oudgrieks: τραῦμα (traûma) en betekent letterlijk: 👉 “wond.” In het oude Grieks verwees trauma naar: • een snee • een scheur • een beschadiging • een breuk in het weefsel Het was oorspronkelijk een lichamelijke wond. Pas later werd het woord gebruikt voor psychische wonden. Maar de essentie bleef identiek: Trauma is een innerlijke wond — een plek waar iets kapotging en nooit de kans kreeg om te genezen. Wanneer je het woord ontleedt, wordt het nog duidelijker: • traû– → s...

( over invloed, betrokkenheid en de kracht van aanwezigheid) Een tijdje geleden was ik in gesprek met iemand die de cirkels van Covey aanhaalde. Hij zei: “Weet je dat je die eigenlijk heel goed kunt inzetten in je dagelijks leven?” Ik glimlachte, want ik kende de cirkels. Ik heb ooit het boek van Stephen Covey gelezen — The 7 Habits of Highly Effective People — en tijdens mijn managementopleiding probeerde ik zijn ideeën regelmatig toe te passen. Ook in het bedrijfsleven werkte dat goed: overzicht, richting, verantwoordelijkheid. Toch merkte ik dat ik het in mijn persoonlijke leven soms weer vergat. Juist nu, in deze fase van mijn leven, voel ik hoe waardevol dat model eigenlijk is. Want die cirkels helpen me om beter in balans te blijven, niet mee te glijden in de emoties van anderen, en tegelijk ook mijn eigen gevoelens niet af te keuren. Ze helpen me stevig te staan — niet star, maar geworteld. En daarom voeg ik er een derde cirkel aan toe. In een tijd waarin zoveel rui...

Over leven, balans en de markt van bewustwording De laatste jaren ben ik anders naar de wereld van bewustwording gaan kijken. Ik geloof diep in de Bron van energie, in de kracht van manifestatie en in het idee dat werkelijkheid vorm krijgt door geloof en vertrouwen. Dat is voor mij geen zweverig concept, maar een ervaarbare werkelijkheid: energie volgt aandacht. Toch heb ik gezien — en ook in mezelf gevoeld — hoe snel dat pad van bewust leven kan kantelen. Hoe iets wat bedoeld was als vrijheid, langzaam verandert in een vorm. Er is maar een dun vlies tussen echte verbinding met de Bron en een spiritueel toneelstuk dat daar op lijkt.  Tussen open bewustzijn en groepsdwang.  Tussen vrijheid en voorschrift. Ergens tussen alles perfect willen doen en het gewoon laten zijn,  ligt voor mij de plek waar echt leven ontstaat.  Daar, tussen bron en betovering. Het middenpad In het Oosten noemt men het het middenpad: Niet te veel God, niet te veel wereld. Niet te veel doe...