Blogs van Philomène

Een liefdevolle uitnodiging om te blijven staan in wie je bent Je hebt geleerd om vriendelijk te zijn. Om ruimte te geven.  Om jezelf soms opzij te zetten als dat de sfeer ten goede kwam. Je was loyaal, invoelend, meebewegend.  Tot je begon te voelen: ik mag ook ‘nee’ zeggen.  Ik mag kiezen voor wat goed voelt voor míj. En dan gebeurt het.  Mensen haken af.  Reageren afstandelijk.  Of verdwijnen stilletjes. Dat kan pijn doen.  Want je doet zó je best om trouw te zijn aan jezelf.  Waarom voelt het dan alsof je daarmee juist mensen kwijtraakt? Wat er eigenlijk gebeurt Wanneer jij je grenzen gaat bewaken, verandert er iets wezenlijks in de energie van je relaties. Je legt niets op, je ontneemt niets — je neemt slechts jouw ruimte in. Maar dat is genoeg om zichtbaar te maken: Welke verbindingen er gebouwd waren op aanpassing Wie er afhankelijk was van jouw beschikbaarheid En wie er werkelijk met jou wil groeien in gelijkwaardigheid Het kan zijn dat je...

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...