Blogs van Philomène

  Wij verloren vier zwangerschappen. Elk met een eigen klap. En toch elk met een eigen aanwezigheid. Dit stuk schrijf ik niet alleen als schrijfster, maar ook als moeder die haar kindjes draagt in herinnering. Rouw is geen ziekte. Geen probleem om op te lossen. Geen fase waar je ‘doorheen’ moet om verder te kunnen. In een oosterse en holistische visie is rouw een wezenlijk deel van het leven – een beweging die niet rechtlijnig verloopt, maar golft, fluistert, huilt en soms weer zwijgt. Het is liefde die haar vorm heeft verloren, maar niet haar waarheid. Rouw als natuurlijke beweging In een oosterse en holistische visie is alles voortdurend in beweging: er is groei, er is verandering, er is loslaten, en er ontstaat steeds weer iets nieuws. Ook in ons leven ontmoeten we deze beweging, soms op een heel vreugdevolle manier, soms op een diep pijnlijke. Het verlies van ongeboren leven hoort daar helaas ook bij. Het is geen gebeurtenis die zomaar “voorbij” gaat, maar een ingrijpend...

  Levenswond 11 Hoe de wond zich toont Je twijfelt aan jezelf. Aan je kunnen, je beslissingen, je draagkracht. Je vraagt snel om advies - of stelt belangrijke keuzes uit, bang om het fout te doen, of verantwoordelijk te zijn voor de gevolgen. Je hebt het gevoel dat je iemand nodig hebt om je te begeleiden, te helpen - of zelfs te ‘redden’. Misschien zeg je het hardop: “Dat kan ik niet alleen.” En diep vanbinnen fluistert iets: “Ik vertrouw mezelf niet genoeg.” Oorsprong  Deze wond ontstaat vaak: – bij overbeschermende ouders (vaak uit liefde), – in gezinnen waar fouten werden afgestraft, – of wanneer je als kind geen ruimte kreeg om te experimenteren en eigen kracht te ervaren. Soms ligt er een diepere basis van onveiligheid: – trauma, – controle, – gebrek aan autonomie. Het kind leert: “Anderen weten het beter dan ik.” “Ik ben te zwak, te dom, te onervaren.” “Zelfstandigheid is riskant.” En dus groeit afhankelijkheid - in denken, voelen, kiezen. ...

  Levenswond 10  Hoe de wond zich toont Je voelt je snel verantwoordelijk voor anderen. Je stemt je voortdurend af: – Wat voelt de ander? – Wat heeft de ander nodig? – Wat wordt er van mij verwacht? En ergens onderweg… raak je jezelf kwijt. Je neemt zelden echt ruimte in. Of als je dat wél doet, voel je je schuldig of egoïstisch. Grenzen stellen voelt onnatuurlijk, onveilig zelfs. Je vraagt je soms af: “Wie bén ik eigenlijk als ik niet voor de ander zorg, niet aanpas of vrede bewaar?” Oorsprong Deze wond ontstaat vaak: – in gezinnen met een ouder die emotioneel afwezig, instabiel of behoeftig was. – bij kinderen die al jong een rol kregen: ‘de zorgzame’, ‘de stille’, ‘de sterke’. – wanneer emoties van anderen belangrijker waren dan je eigen binnenwereld. – of wanneer trouw zijn aan jezelf werd gezien als lastig, egoïstisch of gevaarlijk. Het kind leert: “Als ik mezelf ben, kwets ik de ander.” “Ik moet voelen voor twee.” “Mijn grenzen zijn gevaarlijk.”...

Levenswond 9  Hoe de wond zich toont: Je bent vaak bezorgd. Over je gezondheid, geld, ongelukken, de toekomst. Je bent je bewust van risico’s en worstcasescenario’s - en je probeert die onder controle te houden. Misschien check je je lichaam vaak. Of denk je: “Wat als…” - en vult daar eindeloze varianten op in. Je leeft met een gevoel dat de bodem elk moment onder je vandaan kan vallen. En diep vanbinnen leeft de overtuiging:  “Het leven is onveilig. Ik moet voorbereid zijn.” Oorsprong Deze wond ontstaat vaak:  – na verlies-ervaringen in de kindertijd. – door ouders die zelf angstig of overbezorgd waren. – door plotselinge gebeurtenissen die het gevoel van controle wegnamen. – of doordat er nooit écht ruimte was om te voelen dat het goed is. Het kind leert: “Ik moet alert zijn - anders gebeurt er iets ergs.” “Ik ben alleen veilig als ik het voorzie, voorkom of vermijd.” Maar daardoor raakt het lichaam chronisch gespannen, en het zenuwstelsel komt nooit écht tot rust. Chir...

Levenswond 8  Hoe de wond zich toont Je vertrouwt mensen niet zomaar. Je blijft alert. Je scant. Je voelt snel aan wanneer iets niet klopt. Je verwacht dat anderen jou zullen misbruiken, bedriegen of manipuleren - soms zelfs als daar geen directe aanleiding voor is. Je bent vaak op je hoede. Je hart staat niet open, ook al verlang je naar echte nabijheid. Of: je bent open, maar je laat niemand écht dichtbij komen. Het is een paradox: je wilt verbinding, maar je lichaam kent de geur van onveiligheid en trekt zich instinctief terug. Oorsprong  Deze wond ontstaat vaak na ervaringen van:  – emotioneel of lichamelijk misbruik. – verraad of afwijzing op jonge leeftijd. – onbetrouwbare, wispelturige of manipulatieve ouders of partners. – situaties waarin jouw grenzen systematisch werden genegeerd of bestraft. Als kind trok je de conclusie: “Ik ben niet veilig bij anderen.” “Als ik me openstel, word ik gekwetst.” “Ik moet mezelf beschermen, want niemand doet dat voor mij.” Chiron...

Levenswond 7  Hoe de wond zich toont Je twijfelt aan je kunnen. Aan je waarde. Je zegt snel: “Dat is niks voor mij” of “Ik weet niet of ik dat wel kan.” Of je stelt je doelen juist zó hoog dat je nooit echt hoeft te beginnen. Je vermijdt risico’s -  of je blijft dóórgaan, tot uitputting toe,  om maar niet te falen. Je bent bang om door de mand te vallen. Alsof jij degene bent die het nét niet in zich heeft. Alsof succes iets is waar je steeds aan moet voldoen -  en nooit ín mag rusten. Oorsprong  Deze wond ontstaat vaak bij kinderen die:  – weinig positieve bevestiging kregen – onzichtbaar waren op school of in het gezin. – werden vergeleken met anderen. – óf juist werden geprezen op hun slimheid of prestaties, waardoor hun identiteit afhankelijk werd van succes. Het kind leert: “Ik ben alleen iets waard als ik slaag.” “Als ik faal, zien ze wie ik echt ben.” “Ik begin maar niet - dan kan ik ook niet mislukken.” Chiron-zielswond  Deze wond resoneert ste...