Blogs van Philomène

  Als je denkt dat alles altijd jouw schuld is — over de valkuil van eindeloze zelfreflectie en het moment dat je gewoon zegt: NU NIET MEER ! Vanavond had ik me opgegeven voor een webinar. Weer eentje. Weer zo’n moment waarop ik dacht: “Misschien moet ik gewoon beter begrijpen. Misschien ligt het tóch aan mij. Misschien moet ik nóg iets helen, nog iets leren, nog iets veranderen.” En precies op dat moment dacht ik: Nee. Ik ga deze webinar niet doen. Ik ben er klaar mee. Want dit is wat er jarenlang gebeurt: Je werkt retenhard aan jezelf. Je reflecteert, je leest boeken, je kijkt naar je triggers, je probeert te begrijpen waarom iemand doet wat ‘ie doet. Je denkt dat als jíj maar blijft groeien, ontwikkelen en helen — dat de ander vanzelf mee beweegt. Maar weet je wat het universum dan doet? Het levert je nóg meer situaties waarin jij nóg harder mag werken. Tot je uitgeput bent. En boos. Heel. Erg. Boos. Het moment dat je het zat bent Er komt een punt waarop je gewoon voelt: dit is ...

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...

  Een innerlijke verschuiving van denken naar voelen, van later naar nu Veel mensen herkennen het: het gevoel dat het nu zwaar of onvolmaakt is, en dat er in de toekomst een beter moment komt. Het idee dat we nu moeten volhouden, onszelf wegcijferen of pijn verdragen, omdat het later beloond wordt. Maar waar komt dit patroon vandaan? En hoe werkt het in ons door — psychologisch, cultureel en spiritueel? Religieuze wortels: lijden nu, beloning straks In veel religieuze tradities klinkt dezelfde boodschap: het echte geluk ligt niet hier, maar later. Het aardse bestaan wordt gezien als een proef of leerschool, waarbij lijden betekenis krijgt die pas in het hiernamaals onthuld wordt. Gelovigen leren: draag je kruis, want straks wacht de hemel . Persoonlijke noot Wat ik hier beschrijf is geen religieuze boodschap, en ook geen afwijzing van religie. Religie kan diepe wijsheid en troost bevatten. Deze reflectie komt voort uit mijn eigen ervaring dat het steeds vooruitschuiven van ‘late...

  Wij verloren vier zwangerschappen. Elk met een eigen klap. En toch elk met een eigen aanwezigheid. Dit stuk schrijf ik niet alleen als schrijfster, maar ook als moeder die haar kindjes draagt in herinnering. Rouw is geen ziekte. Geen probleem om op te lossen. Geen fase waar je ‘doorheen’ moet om verder te kunnen. In een oosterse en holistische visie is rouw een wezenlijk deel van het leven – een beweging die niet rechtlijnig verloopt, maar golft, fluistert, huilt en soms weer zwijgt. Het is liefde die haar vorm heeft verloren, maar niet haar waarheid. Rouw als natuurlijke beweging In een oosterse en holistische visie is alles voortdurend in beweging: er is groei, er is verandering, er is loslaten, en er ontstaat steeds weer iets nieuws. Ook in ons leven ontmoeten we deze beweging, soms op een heel vreugdevolle manier, soms op een diep pijnlijke. Het verlies van ongeboren leven hoort daar helaas ook bij. Het is geen gebeurtenis die zomaar “voorbij” gaat, maar een ingrijpend...