Doorgaan naar hoofdcontent

Jouw LES: Mijn boek als geschenk

 






Voorwoord 


Dit boek heb ik speciaal voor jou geschreven. 

Mijn werk als vitalitycoach, waarin ik zo'n 1000 mensen mocht coachen, maar zeker ook mijn eigen proces waren de aanleiding. 

Tijdens mijn werk als coach viel het mij op dat veel mensen het geluk buiten zichzelf zoeken, ze willen voldoen aan een publieke opinie. Maar wie heeft deze opinie bedacht? En is dit wel een eerlijke opinie? Of is deze opinie een geconditioneerde zienswijze? 

Veel mensen maken eerst een crisis door zoals een burn-out, een periode van overspannenheid of zelfs een periode van ziekte voor ze tot een bepaald inzicht komen. Bij mij ging dat niet veel anders, maar ik ben er wel van overtuigd dat het zover niet hoeft te komen. Dat lukt door op tijd tot het juiste inzicht te komen en dat als vertrekpunt te gebruiken. Vanuit deze visie heb ik dit boek dan ook geschreven. 

Toen ik mocht coachen zat ik zelf in een grote zoektocht. Ik had gelukkig wel al veel ontdekt, maar juist doordat ik zoveel mensen sprak, zag ik dat ik niet de enige was die worstelde met gevoelens en bepaalde levensvragen had. Rond deze periode kreeg ik een verkeersongeval. Na enkele weken ziekenhuisopname en zes maanden in een revalidatiekliniek revalideren had ik ontzettend veel geleerd. Gelukkig raak ik nooit uitgeleerd en dat heeft te maken met mijn niet te stillen honger naar informatie, of beter gezegd mijn nieuwsgierigheid naar wat het leven ons te bieden heeft.

 Tijdens mijn revalidatie kreeg ik van mijn fysiotherapeut enkele kopieën van een educatief programma. Er zat een bijzondere kopie bij, althans voor mij was die bijzonder. De tekst die mij aan het denken zette ging over de vicieuze cirkel: 

"Wanneer ik doe wat ik altijd deed, en wanneer ik denk zoals ik altijd dacht, dan voel ik mij zoals ik mij altijd voelde en dan overkomt mij wat mij altijd overkwam". 

 Hierdoor leerde ik naar mijzelf te kijken èn naar de wereld om mij heen, die ervaring deel ik graag met jou. Eén ding werd mij al heel snel duidelijk... veel mensen houden niet van zichzelf en geloven daardoor ook niet in zichzelf en dit maakt een mens heel onzeker. Zo iemand was ik ook. Ik ben dankbaar voor dit proces en wil mijn inzichten heel graag met jou delen, zodat ook jij er aan herinnerd wordt om van jezelf te houden en hoe dit ook alweer mogelijk is en je hoe je door van jezelf te houden jezelf kunt sturen. Want net zo goed als we zuurstof, eten, drinken en rust nodig hebben is liefde ook onmisbaar voor ons allemaal. 

Dit boek heb ik dus niet geschreven als coach, maar geschreven als contributie aan onze samenleving en daarom dus ook speciaal voor jou. In dit boek verwijs ik naar wetenschappelijke en historische feiten, maar ook naar bijbelse teksten en uitspraken van Buddha, Socrates, Lao Tzu, Marianne Williamson en Einstein. Persoonlijk vind ik dit een mooie combinatie. Bepaalde delen kunnen religieus op je overkomen maar dat is niet mijn doel. Het is mijn bedoeling te laten zien dat deze oude wijsheden en inzichten nog steeds bruikbaar zijn. 

Ik wens je veel leesplezier, inzichten en een prachtig en liefdevol leven toe!


 Liefs, Philo.  


P.S.: Het complete boek zal in delen hier verschijnen 😊
















Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...
2 reacties
Meer lezen

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...
2 reacties
Meer lezen

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...
4 reacties
Meer lezen