Doorgaan naar hoofdcontent

Jouw LES: Hoe wonderbaarlijk wij zijn.


 

Ik vertelde je zojuist over de subatomaire deeltjes van onze cellen en dat deze uit licht en informatie bestaan. Dit zijn fotonen, de kleinste eenheid van lichtenergie. Ze bewegen met de snelheid van het licht. Fotonen zijn van groot belang voor onze gezondheid. De wetenschap heeft hier onderzoek naar gedaan en aangetoond dat alle levende cellen in organismen licht bevatten. Men noemt dit ook bio-fotonen. 

We weten dat ons lichaam door middel van zonlicht vitamines aanmaakt. Licht veroorzaakt bij planten een fotosynthese die er voor zorgt dat mens en dier zuurstof kunnen inademen. Wanneer we ons voeden met deze plantaardige voeding kunnen we genezen van ziekten doordat we de juiste voedingswaarden binnen krijgen. We vinden het niet meer dan normaal dat planten onontbeerlijk voor de gezondheid zijn. Dat fotonen onderling informatie uitwisselen is ook bekend. Sterker nog, wanneer deze stroom uit balans raakt en er een blokkade optreedt, worden we ziek of ervaren een zogenaamd ongemak. 

De wetenschap weet inmiddels dat ons lichaam niet alleen fotonen uit zonlicht via onze ogen, huid en voeding opneemt, maar ook via andere lichtbronnen. Er zijn namelijk therapieën ontwikkeld die door middel van licht fotonen overdragen aan het lichaam waardoor de productie en functie van lichaamseigen bio-fotonen worden gestimuleerd. Dit leidt weer tot een optimalisering van de energievoorziening en informatie overdracht in het hele lichaam. 

Wanneer fotonen, bestaande uit licht en informatie, zo'n ontzettend belangrijke rol spelen in ons menselijk bestaan is het wat mij betreft niet moeilijk te geloven dat fotonen een Bron hebben die onuitputtelijk is. Deze Bron moet uit zoveel licht bestaan dat dat voor ons mensen niet te bevatten is. 

Dit doet mij denken aan Mozes die de Bron van energie vraagt of hij deze Bron mag zien. 

“Laat mij alstublieft uw heerlijkheid zien.” – Exodus 33:18 (nwv) 

“Gij kunt mijn aangezicht niet zien, want geen mens kan mij zien en nochtans leven.” - Exodus 33:20 (nwv) 

Het zou simpelweg teveel energie zijn, en daardoor zou een mens kunnen sterven. Bedenk maar wat kernenergie voor een onnoemelijke kracht heeft! Er was voor Mozes wel een andere mogelijkheid om een glimp van de Bron te zien.

 “Gij moet op de rots gaan staan. En het moet geschieden dat terwijl mijn heerlijkheid voorbij gaat, ik u in een rotsholte moet plaatsen, en ik moet mijn handpalm als een scherm over u houden, totdat ik ben voorbij gegaan. Daarna moet ik mijn handpalm wegnemen en gij zult mij inderdaad van achteren zien. Maar mijn aangezicht kan niet gezien worden”. – Exodus 33:21-23 (nwv) 

Wat gebeurde er met Mozes zijn huid nadat de Bron aan hem voorbij was gegaan? En denk dan even terug aan de fotonen... 

“de huid van zijn aangezicht zond stralen uit en zij werden bevreesd hem te naderen.” – Exodus 34:30 (nwv) 

Wanneer de wetenschap een techniek kan bedenken, door ons lichaam door middel van een therapie te voeden met fotonen, waardoor het lichaam in staat is zichzelf weer te herstellen, welke verbluffende mogelijkheden en resultaten manifesteren zich dan wanneer de daadwerkelijke Bron (het grote bewustzijn) om hulp wordt gevraagd? 

En wat zijn dan de mogelijkheden voor ons eigen bewustzijn dat immers ook uit energie bestaat? 

Wat zijn jouw mogelijkheden als je jouw bewustzijn koppelt aan het grote bewustzijn van de Bron? 

Hoe briljant ben je dan?

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...
2 reacties
Meer lezen

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...
2 reacties
Meer lezen

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...
4 reacties
Meer lezen