Doorgaan naar hoofdcontent

Jouw LES: In het onbekende stappen en durven loslaten

 



 

Het enige dat ik hoefde te doen was in het diepe springen en alles wat ik ooit had geleerd durven los te laten. Dit was echt geen gemakkelijke klus, en ik maakte daardoor kennis met allerlei nieuwe gevoelens. Ook zag ik de Bron niet langer als een soort van vaderfiguur zoals ik dat ooit had geleerd. Ik ging deze Bron zien als een Bron van dynamische energie, zoals ik dat ooit in een bijbelvertaling had gelezen. De puzzel viel voor mij zo meer en meer op zijn plek. Want als deze Bron de Bron van dynamische energie is, dan is deze energie overal begon ik te begrijpen, omdat dynamisch wil zeggen: "veranderlijk en steeds in beweging".

Dit proces heeft mij wel een tijdje bezig gehouden en met enige regelmaat nog steeds. Uiteindelijk onthulde de kwantum fysica een klein tipje van de sluier... In het universum doen tijd en plaats er namelijk niet toe en dat is voor mij best een vreemd idee, misschien voor jou ook wel. De condities waaronder wij leven hebben namelijk wel alles met tijd en plaats te maken en daarom denken we dat dat overal zo is. Maar in de kwantumfysica wordt het als volgt uitgelegd: Doordat er in het universum geen materie is, maar alleen energie, hebben tijd en plaats daar geen betekenis. De bijbel spreekt ook over iets soortgelijks: "dat een dag bij den Heere is als 1000 jaren, en 1000 jaren als een dag". – 2 Petrus 3: 8b.

Tijd doet er in het universum dus niet toe! Wij hebben in onze fysieke wereld met ons lichaam en alle andere vaste vormen tijd en plaatsbepaling wel nodig. Ik haal dit aan om duidelijk te maken waarom je niet hoeft na te denken over het ´Hoe´ wanneer je het universum om iets verzoekt. Je hoeft het eigenlijk niet eens te vragen maar enkel te denken en te voelen. Gedachten en gevoelens zijn immers ook energie...

In de immateriële wereld gaat het niet per se om de woorden maar om wat je vibreert, jouw gevoelens. Onze gedachten, inclusief onze gevoelens worden als een soort van radiogolven uitgezonden naar het universum. En iedere gedachte met zijn/haar gevoel heeft een bepaalde frequentie waardoor het universum jou ´hoort´. Wat je vibreert dat krijg je...

Wil het dan zeggen dat je alleen maar “wens vol” hoeft te denken? Het antwoord is “nee!” Je moet er wel iets voor doen en later in mijn boek kom ik daar op terug in het onderwerp “Tijdlijn reizen.” Denk maar eens terug aan de twee teksten die ik in het begin van dit boek aanhaalde. "Hebt bij alle dingen waarom gij bidt en vraagt, geloof dat gij ze feitelijk reeds hebt ontvangen, en gij zult ze hebben." - Markus 11:24 (nwv) "En alle dingen die gij in gebed en met geloof vraagt, zult gij ontvangen.” - Mattheus 21:22 (nwv)

Er zijn veel dingen die je kunt wensen of vragen... Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen voor een goede relatie met je partner, of een betere band met je kinderen. Je kunt vragen voor kalmte, vrede en natuurlijk voor financiële voorspoed, of een goede gezondheid, net wat voor jou belangrijk is. Hoe dan ook: door te bedenken dat alles uit energie is opgebouwd, is het vast niet zo moeilijk voor je om je voor te stellen dat energie ook informatie kan overnemen en weer kan teruggeven. Denk maar weer even aan de radiogolven...  Doordat er in het universum geen tijd en geen plaats is, maar je er wel informatie van kunt up– en downloaden, is het fijn dat je op deze manier je verleden niet steeds hoeft mee te sleuren naar de tegenwoordige en de toekomstige tijd. Maar dan is wel van belang om je de negativiteit uit het verleden ook daadwerkelijk daar te laten. Daar zal je je verantwoording voor moeten dragen door die emoties te durven voelen, en ze een stem te geven. Er zijn allerlei methoden die jou daarbij kunnen helpen. Voel wat goed voelt voor jou! De methoden die mij daarbij helpen zijn EFT en ook faciaal maneuvers. Dat trouwens niet alleen. Ook voeding afgestemd op mijn lichaam helpen hierbij. Want wanneer ik binnenkrijg wat bij mijn lichaam hoort dan haal ik daarmee mijn lichaam uit stress.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...