Doorgaan naar hoofdcontent

Jouw LES: Gedachten verrichten wonderen

  




Je gedachten zijn enorm invloedrijk, en daarom wil ik graag een ervaring van mijzelf met je delen. Het heeft te maken met de invloed die gedachten hebben op onze cellen, in dit geval op mijn eigen cellen.

 

In 2009 belandde ik een aantal keren in het ziekenhuis. In dat jaar werd ik door een  een burn-out tijdelijk aan de zijlijn gezet. De reden dat ik een aantal keren in het ziekenhuis belandde was in verband met diverse lies- hernia's waar ik aan geopereerd ben geworden. Ook kreeg ik complicaties en diverse allergische reacties. De allergische reacties verergerde, zelfs na het eten van een voor mij gewone maaltijd vertoonde mijn lichaam allergische reacties. Het werd zo erg dat ik in een shock raakte om uiteindelijk in het ziekenhuis - nadat ik per ambulance daarheen gebracht was - bij te komen op de eerste hulp met een team die haar uiterste best deed om mijn lichaam aan de praat te houden. 

Na diverse onderzoeken in een daarvoor gespecialiseerd ziekenhuis, was de boodschap die ik kreeg dat ik levenslang dagelijks zware medicatie zou moeten nemen. De arts zei dat ze zelden zoiets gezien had, want elke test scoorde positief, en dat was niet zo positief als dat het klinkt. Het betekende namelijk dat ik voor bijna alles allergisch was. Dit vroeg naar mijn mening om verder onderzoek en ik ging zelf op zoek. Ik stuitte op een artikel waarin stond dat je in zeer zeldzame gevallen door angst in zo'n ernstige shock kunt raken, en dat zette mij aan het denken, maar zeker ook aan het werk. 


 Ik vond dat ik goed naar mezelf moest gaan luisteren en dat deed ik ook. Ik ging voelen en luisteren naar wat mijn lichaam mij duidelijk probeerde te maken. Het viel me uiteindelijk op dat vlak voordat ik een allergische reactie kreeg er rond dat moment iets besproken werd wat voor mij nogal emotioneel was, iets waarvoor ik - achteraf gezien - al jaren angst had. Dat was het onderwerp religie! Maar omdat het zo vertrouwd leek en het mijn houvast was, zag ik al die tijd niet dat juist daar het probleem zat. Ik had daar namelijk bepaalde zienswijzen geleerd die mij dus heel wat angst bezorgde. Het jaar daarop in 2010 werkte ik als assistente voor enkele artsen. Met één van deze artsen ben ik serieus rond de tafel gaan zitten om met hem alles eens goed te bespreken. Mijn idee was dat wanneer een gevoel met een daarbij behorende gedachte mij zo ziek kon maken, het ook mogelijk moet zijn om met een andere gedachte mijn lichaam weer te genezen. De arts beaamde dat. Hij heeft tijdens dat gesprek aandachtig naar mij geluisterd, en daar ben ik hem enorm dankbaar voor. Vanaf dat moment was ik vastbesloten om in plaats van medicatie juist mijn gedachten als medicijn te gaan gebruiken. Dat is me uiteindelijk ook gelukt! 

 De medicijnen heb ik gelukkig niet lang gebruikt, en de allergische reacties zijn tot op heden ook weggebleven. In die periode heb ik steeds tegen mijzelf gezegd: "je hoeft niet langer bang te zijn, de Bron van liefde accepteert je zoals je bent en je bent goed zoals je bent." Mijn lichaam werd kalm en mijn cellen begonnen zich weer „normaal‟ te gedragen. Voor mij was dìt het bewijs dat gedachten ontzettend krachtig zijn maar dat ze ook stuurbaar zijn. Dat bepaalt vervolgens hoe je je gaat voelen en daarmee creëer je een nieuwe toekomst. Mijn geconditioneerde verleden moest ik loslaten om vervolgens in het “Nu” te komen, want het “Nu” is het momentum om een nieuwe toekomst te creëren en het verleden te laten voor wat het is. 

Wat ik in feite deed was mijn onderbewustzijn her programmeren waardoor mijn energie veranderde. Ik veranderde mijn interne ervaring naar iets groters dan mijn vroegere ervaring. Daardoor raakte in een nieuwe staat van zijn, met een andere houding, een ander geloof en een andere perceptie, waardoor mijn lichaam niet langer op die manier reageerde als ik over bepaalde onderwerpen sprak of nadacht. Ik maakte nieuwe keuzes die leidden tot nieuw gedrag en dat leidde vervolgens tot nieuwe ervaringen en emoties. Mijn persoonlijkheid veranderde!

Je kunt je mijn vreugde misschien wel voorstellen. Ik begon te beseffen wat er nog meer mogelijk zou zijn...

 


Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...
2 reacties
Meer lezen

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...
2 reacties
Meer lezen

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...
4 reacties
Meer lezen