Doorgaan naar hoofdcontent

Jouw LES: De werking van ons prachtige zenuwstelsel

 



Eerder beloofde ik terug te komen op het onderwerp ‘beïnvloeden van je cellen’. Daarom ga ik je eerst een klein technisch verhaal vertellen dat je mogelijk al eerder gehoord of gelezen hebt.

De zenuwen in je lichaam zou je je kunnen voorstellen als draden die elektrische signalen van het ene deel van je lichaam naar het andere deel overbrengen. Zenuwen brengen bijvoorbeeld informatie van ogen, oren, neus, mond, huid en anderen delen van ons lichaam door naar de hersenen, zodat we de wereld kunnen waarnemen. Deze groep zenuwen wordt het zintuigelijke deel van het centrale zenuwstelsel genoemd.

Het centrale zenuwstelsel geeft signalen van de hersenen door aan het lichaam zodat we lopen, praten en alles doen wat we zoal doen. Deze groep zenuwen noem je ook wel de motoriek en hier hebben we bewust controle over. Een ander groot deel van het zenuwstelsel is het autonomisch zenuwstelsel. Het doet zijn werk op een onderbewust niveau, je bent je er niet bewust van. Het bestuurt veel functies van interne organen en klieren die hormonen afscheiden.

Het autonomische zenuwstelsel is veelal betrokken bij ons vermogen emoties te voelen en te ervaren. Jarenlang werd gedacht dat emoties een mentale uitwerking van het brein waren. Inmiddels is men er achter dat die niet alleen met het brein te maken hebben, maar ook met ons hart en ons lichaam. Er is juist een onderling samenwerkingsverband. Het autonomisch zenuwstelsel verbindt brein, hart en lichaam.

Het zal je niet onbekend in de oren klinken dat ons autonomisch zenuwstelsel uit twee gedeelten bestaat, genaamd:

- Sympatisch zenuwstelsel

- Parasympatische zenuwstelsel

Het sympatisch zenuwstelsel kan vergeleken worden met het gaspedaal in je auto. Het bereidt het lichaam voor op actie. Het parasympatisch zenuwstelsel kun je vergelijken met de rem in je auto. Het zorgt er bijvoorbeeld voor dat je hartslag rustiger wordt, terwijl het sympatisch zenuwstelsel zorgt voor een snellere hartslag wanneer we in actie moeten komen bijvoorbeeld bij een ren- of fietssport.

Wanneer we voor langere tijd Ego- gerelateerde gevoelens of emoties hebben, kunnen beide systemen uit balans raken waardoor we ziek worden. Diverse emoties/gevoelens geven ook verschillende boodschappen of signalen door aan het zenuwstelsel wat vervolgens merkbaar is aan ons hart, gezicht en lichaam. Een ECG laat dit zien door middel van piekjes en dalletjes op het cardiogram en de (on)regelmatigheden hierin. De Ego-gerelateerde gevoelens hebben het effect alsof het gaspedaal en de rem tegelijkertijd worden ingedrukt.

Je kunt je het effect op je lichaam waarschijnlijk wel al voorstellen...

Je put jezelf namelijk compleet uit zonder ook maar echt vooruit te komen. Begrijp je nu waarom het zo belangrijk is om je bewust te worden van je gevoelens, geloofssystemen en je emotionele ervaringen? De aan het Zelf gerelateerde gevoelens zorgen er juist voor dat beide systemen, sympatisch en parasympatisch zenuwstelsel, in harmonie met elkaar werken. Je gedachten zijn dan helder en beslissingen nemen gaat ook gemakkelijker.

Op de volgende bladzijde staat een prettige oefening die je zal helpen uit je gedachten te stappen en een prettig bezoekje aan je hart te brengen...

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...
2 reacties
Meer lezen

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...
2 reacties
Meer lezen

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...
4 reacties
Meer lezen