Onze Reis

 

Voor sommigen is er een wake-upcall nodig om te vertrekken, anderen geven gehoor aan een innerlijke roep.

Ons verlangen om Nederland te verlaten ontstond na onze eerste reis naar Spanje in 2018.

We planden een reis door Zweden, Italië en Spanje. Overal hadden we adressen om langere tijd te verblijven. Maar toch gingen we die reis uiteindelijk niet maken, er waren zoveel ‘maar’s’ dat dat plan veranderde in een verhuizing. We verhuisden naar een ander  gedeelte van Limburg; vrijstaand in de natuur, want dat sprak ons ook wel aan.

Gek genoeg voelde juist die verhuizing als een emigratie, terwijl we nog zo dicht bij onze vorige woonplaats woonden.

Elroy had enkele weken verlof genomen in verband met deze verhuizing in 2020. Het was ansich al een vreemde tijd in verband met alle lock-downs enzo, maar toen hij na zijn verlof weer naar zijn werk ging, voelde dat als een diep verdriet. In ons gevoel klopte er gewoon iets niet. De puzzelstukjes waren niet compleet, of het voelde krom. Hoe dan ook, ons gevoel probeerde ons iets duidelijk te maken. 

Ons huis was gezellig, financieel hadden we niets te klagen en toch knaagde er iets…

Twee jaar na onze verhuizing verwachtten we een kindje, maar halverwege de zwangerschap kwam daar ook het afscheid. Dat er emotioneel heel hard in hakte, maar tegelijkertijd was daar ook onze wake-upcall om te vertrekken. Wat hadden we te verliezen? Onze oudste zoon was zelf al papa geworden en redde zichzelf prima. Voor Elroy was zijn baan niet bepaald zijn droombaan. Er was meer ergernis dan vreugde wanneer hij thuiskwam van zijn dagelijkse werk.

Ons huis voelde meer als een vakantiehuis dan een thuis. En het gevoel van vertrekken werd alsmaar groter.

In september 2022 besloten we de zolder te gaan leegruimen en alle spullen die daar stonden op Marktplaats te zetten, om het jaar later ons huis te verkopen. Ook planden we voor het jaar erop (mei 2023) een reis naar Spanje met een gehuurde camper. Die reis hebben we gemaakt. We troffen mensen die daar al woonden en die ons vertelden over hun eigen ‘reis’.

Eenmaal terug in Nederland voelden we dat Nederland niet langer ons thuis was, en werd ons gevoel alleen maar bevestigd dat we op het goede pad zaten. Vlak voor die reis werd Elroy ziek. Het begon met een heftige griep die 3 weken aanhield, en op het moment dat hij zich beter voelde was daar een moment dat hij ‘s morgens op de bank zat en tegen me zei: “Ik kan dit niet langer meer, als ik hiermee doorga, word dit mijn dood!” 

En vanaf dat moment kwam ons voornemen in een iets ander perspectief te staan.

Loop ik weg van wat mijn hart me wil vertellen, of luister ik naar mijn hart?

Dit blog heet dan ook niet voor niets ‘De Reis’. Het is onze weg naar verlossing uit het lijden. Het voelde als een noodzaak om afstand te nemen van dát ‘dagelijkse leven’. Het was een leven dat voor ons gekozen was en niet onze eigen keuze was. Maar omdat we vanaf ons prille bestaan geleerd hebben dat het leven langs een bepaald pad loopt, en ook bijna iedereen dat zo leeft, voelt het maken van een switch voor het hoofd best heel raar. Ons geconditioneerde brein heeft dan moeite te accepteren dat het ook anders kan. Want om naar binnen te keren en daar de informatie te halen is nou niet bepaald iets dat je van jongs af aan leert. 

Toch was juist dát hetgeen dat schreeuwde om verandering! Loop ik weg van wat mijn hart me wil vertellen, of luister ik naar mijn hart? Wij kozen ervoor te luisteren naar die fluisterzachte stem die ons aanspoorde om op reis te gaan. 

De speld werd geprikt, en de koers was uitgezet naar Spanje.

Ons huis werd verkocht alsook onze auto en de meubels, en op 7 mei 2024 zaten we bij de notaris. Daarna was ons enige dak boven ons hoofd het dak van onze camper, en dat voelde heel bevrijdend!

Het reizen met de camper kon beginnen, terwijl onze innerlijke reis al een tijd geleden begonnen was. 

Daar vertrokken we, met wat zorgvuldig uitgekozen spullen want de ballast mocht immers niet te zwaar zijn in verband met het toegestane gewicht van de camper. 

Maar veel belangrijker nog is: Wat zeul je mee aan ballast die nog in jezelf aanwezig is? En dan heb ik het over de overtuigingen die daar al zolang huizen. Durf je bij je weg naar binnen, bij alles waar je ooit in geloofde en voor stond, vraagtekens te zetten? Wie ben je, zonder alles om je heen wat jou tot jou heeft gemaakt? Ben je bereid te reizen in het vertrouwen dat het leven beter dan jijzelf weet wat het voor jou in petto heeft? 

De enige bagage die Elroy en ik hoefde mee te dragen was het geloof dat de weg zich stap voor stap zou ontvouwen wanneer wij ons aan de wijsheid van het universum durfden over te geven.

Die eerste stap over de drempel van ons huis was best een emotioneel moment. Je laat immers iets bekends achter om vervolgens in het onbekende te stappen. We wisten niet hoelang de reis zou gaan duren. We wisten ook niet waar we uiteindelijk weer een huisje zouden gaan vinden. We wisten wel dat wanneer we de eerste stap zouden zetten, de volgende stap vanzelf zou volgen. Die eerste stap, zowel letterlijk als symbolisch, is misschien wel de meest gedenkwaardige van onze hele reis…

I asked God for a journey with ease

And God showed me my inner world

Where there was no Ease

So I healed and found my Peace

Wanneer je enkel wilt aankomen raak je steeds verder verwijderd van je bestemming.

Dat betekent ook dat de route anders kan lopen dan je misschien verwachtte, kun je dat aanvaarden? 

Dat gebeurde bij ons, we strandden uiteindelijk in Evora in Portugal met pech aan de camper. Het was uiteindelijk niet eens een ingewikkeld iets aan de camper, maar de rompslomp eromheen zette onze innerlijke wereld op haar kop. Negen dagen lang werd onze reis afgeremd, en het vergde geduld van onze kant om te wachten tot al het geruis werd verstomd. Juist dát maakte die innerlijke wereld heel inzichtelijk waardoor onze reis uiteindelijk van koers veranderde. 

Ook de tijd wordt relatief wanneer je uit je vertrouwde ritme, routine en omgeving stapt. Je hebt zelfs met momenten geen besef meer van de tijd en de dag. En het mooie is dat wanneer de tijd ‘stilstaat’ je plotseling het kloppen van je hart weer hoort 😉

Ook ontmoet je nieuwe mensen die vaak de touwladders uit de hemel zijn om langs op te klimmen naar nieuwe inzichten. En op andere momenten mag jezelf de ‘engel’ voor een ander zijn.

Er zijn ook momenten dat je ‘eenzaamheid’ tijdens je reis ontmoet. Het durven overgeven aan de grillen van de reis die zelf bepaalt hoe lang hij duurt, want wanneer je blijft luisteren naar jouw innerlijke stem kun je nooit verdwalen, is een heel avontuur! De kunst is dan om door die eenzaamheid heen te ademen, want je bent namelijk niet écht eenzaam, je bent enkel in de drukte het contact met jezelf verloren, en nu je geen deel meer uitmaakt van die drukte ervaar je die disconnectie als eenzaamheid. Het lijkt dan even alsof je verdwaald bent. 

Dat hebben wij ook allemaal gevoeld, en dat waren niet de meest vrolijke dagen, maar achteraf wel de meest waardevolle dagen.

Zoals ik al zei, zette we een stap in het onbekende, en dat betekende ook dat Elroy en ik als personen veranderen. Dat betekent dat we voor vrienden en familie niet meer dezelfde mensen als vroeger zijn. Soms kan dat betekenen dat je elkaar moet loslaten. Want een individuele innerlijke reis verandert je nou eenmaal ook fundamenteel. Maar het kan er ook voor zorgen dat je juist dichter tot elkaar groeit en dat de afstand van de nieuwe plek juist geen afstand meer schept; je elkaar juist beter gaat begrijpen. Het ligt er natuurlijk al aan hoe elk individu dit ervaart.

Het is een innerlijke reis die voortkomt uit het verlangen naar verandering en zich uit naar buiten toe, en dat kan zich overal voltrekken. Juist het  vertrouwen hebben in het ‘onbekende’ en daar geen weerstand aan bieden helpt om je bestemming te vinden. En tijdens die reis zal juist het hart in samenwerking met het onderbewustzijn en het ‘onbekende’, oftewel het universum, ervoor zorgen dat je je gevoel van vrijheid, rust, vrede en liefde zal ontdekken.

Niet door je dat zomaar voor je voeten te werpen, maar juist door je te helpen een innerlijke schoonmaak te houden. 

“I asked God for a journey with ease, and God showed me my inner world where there was no ease, so I healed and found my peace.”

En dat voelt alsof je het hol van je innerlijke demonen openscheurt! Maar door het te aanschouwen wordt duidelijk wat je mag gaan loslaten, juist omdat het niet langer past bij de gevoelens van je nieuwe wereld: Vrijheid, Rust, Vrede en Liefde. Het is hard werken, maar goud waard!

De kunst is om het ‘beest in de bek te durven kijken’.

Het regelmatig vasthouden van je hart en het te bedanken, transformeert het vertrouwen in je hart naar een zeker weten, waardoor het ‘onbekende’ een ‘bekende’ van je wordt, die Elroy en ik de ‘Bron van Dynamische Energie’ noemen. Een energie die constant in beweging is en daardoor iets nieuws creëert.

Elroy en ik weten dat deze energie helpt om steeds weer een stap vooruit te zetten, en dat het hart de hele reis vooruit kan zien. Het hart helpt te navigeren door middel van het gevoel, en kan dat heel helder wanneer je zelf de verantwoording neemt om je innerlijke mist op te klaren doordat je je demonen durft te zien…

Dat is een reis die nooit stopt wanneer je eenmaal vertrokken bent.

Daarom staat achter op onze camper: “Once the journey starts, the journey continues.”

Liefs, DreamTeam_93 🧡

P.S.: Hier vind je ons YouTube kanaal