Het is een tijd van woorden die snijden. Van termen die verdelen in plaats van verbinden.
Van mensen die anderen wegzetten als “schaap” of “wappie”, afhankelijk van welk narratief ze volgen. En ergens onderweg lijkt de menselijke maat verloren te zijn geraakt.
Ik hoor het. Ik lees het. En soms voel ik het ook. De verzuchting. De frustratie.
De harde mening die als schild wordt gebruikt om onzekerheid of kwetsbaarheid te verbergen.
Maar eerlijk gezegd... ik wil niet kiezen.
Ik ben geen Schaap
Ik wil niet domweg volgen. Niet doen “wat hoort” omdat iedereen het doet. Ik wil mogen twijfelen. Onderzoeken. Zelf voelen of iets klopt. Zelf ervaren of iets resoneert.
Ik wil geen leven inrichten dat leunt op automatische piloot,
als dat betekent dat ik mezelf onderweg verlies.
Ik ben ook geen Wappie
Hoewel ik dat wél ooit heb gezegd 😅
Sterker nog: in een periode waarin ik me begon los te maken van het oude denken,
noemde ik mezelf met een glimlach een Wappie, soms zelfs een Snappie.
Omdat ik iets begon te zien wat ik daarvoor niet had durven aankijken.
Omdat ik voelde: er is meer.
Meer dan de buitenkant, meer dan wat men zegt, meer dan wat zichtbaar is.
Maar zelfs dat was maar een fase. Een naam voor een sprong. Geen definitie van wie ik werkelijk ben.
Wat ik wil, is mens zijn.
Een mens met gevoel. Met twijfels, met liefde, met nuance. Een mens die soms van mening verandert, die luistert, en die het ongemak aankijkt zonder zich te verharden.
In de oosterse filosofie bestaat het idee dat waarheid altijd meerdere lagen kent.
Dat wat zwart lijkt, toch wit kan bevatten.
En dat midden in de tegenstelling vaak het diepste inzicht verscholen ligt.
Dus als ik mag kiezen, kies ik dit:
Ik ben een voelend mens.
Die zich niet laat reduceren tot een woord dat is bedacht om af te wijzen.
Ik ben geen wappie.
Ik ben geen schaap.
Ik ben een ziel op reis, die het leven wil leven in zachtheid — ook als dat betekent
dat ik niet altijd begrepen word.
Waar twee uitersten botsen, ligt de uitnodiging tot een nieuw midden
Tot slot…
We leven in een tijd waarin het verleidelijk is om mensen in vakjes te stoppen.
Maar wat als we elkaar zouden ontmoeten voorbij de labels?
Wat als we durven zeggen: “Ik weet het ook niet altijd, maar ik wil wél echt luisteren”?
Wat als zachtheid geen zwakte is, maar een vorm van innerlijke moed?
Misschien ligt dáár wel onze taak — niet om de ander te overtuigen, maar om mens te blijven in een wereld die het soms verleerd lijkt te zijn.
Herken je jezelf in deze woorden?
Misschien voel jij je ook wel eens tussen de kampen in.
Niet zwart, niet wit — maar mens.
Ik nodig je uit om je gedachten of gevoel hieronder te delen.
Niet om gelijk te krijgen, maar om samen te voelen dat er altijd een middenweg bestaat.
Jouw stem mag er zijn.
Liefs, Philomène
Reacties
Een reactie posten