Doorgaan naar hoofdcontent

De cirkel waarin ik weer adem





(over invloed, betrokkenheid en de kracht van aanwezigheid)

Een tijdje geleden was ik in gesprek met iemand die de cirkels van Covey aanhaalde.
Hij zei: “Weet je dat je die eigenlijk heel goed kunt inzetten in je dagelijks leven?”
Ik glimlachte, want ik kende de cirkels.

Ik heb ooit het boek van Stephen Covey gelezen — The 7 Habits of Highly Effective People — en tijdens mijn managementopleiding probeerde ik zijn ideeën regelmatig toe te passen.
Ook in het bedrijfsleven werkte dat goed: overzicht, richting, verantwoordelijkheid.
Toch merkte ik dat ik het in mijn persoonlijke leven soms weer vergat.


Juist nu, in deze fase van mijn leven, voel ik hoe waardevol dat model eigenlijk is.
Want die cirkels helpen me om beter in balans te blijven, niet mee te glijden in de emoties van anderen, en tegelijk ook mijn eigen gevoelens niet af te keuren.

Ze helpen me stevig te staan — niet star, maar geworteld.
En daarom voeg ik er een derde cirkel aan toe.

In een tijd waarin zoveel ruis en meningen om ons heen bewegen, raak je makkelijk verstrikt in wat niet van jou is.
Ik merkte het zelf: hoe meer ik probeerde mee te bewegen met de buitenwereld, hoe minder ik mijn eigen adem voelde.
Deze cirkels helpen me terugkeren — niet naar afzondering, maar naar echtheid.


De buitenste cirkel – betrokkenheid

De buitenste cirkel gaat over alles waar we ons mee betrokken voelen, maar waar we geen directe invloed op hebben.

Het gedrag van anderen, de keuzes van familie, de wereldgebeurtenissen, het verleden, de toekomst.
Het is de cirkel waarin ons hart vaak te ver naar buiten reikt. Waar we willen helpen, begrijpen, redden, of verzachten — maar daardoor soms onze eigen rust verliezen.

Het is menselijk om te willen helpen.Liefde zoekt vanzelf verbinding.
Alleen wanneer die verbinding zó ver reikt dat je jezelf verliest, is het tijd om zachtjes terug te keren naar binnen.

Covey noemde dat de Circle of Concern:
het gebied van alles wat je raakt, maar wat niet van jou is om te sturen.

Wie daar te lang verblijft, raakt uitgeput.
Niet omdat hij te veel voelt, maar omdat hij voelt zonder begrenzing.


Binnen die buitenste ring ligt de cirkel van invloed.


Dit is het terrein van wat wél in jouw vermogen ligt:
je woorden, je houding, je keuzes, je energie.

Covey zei:

“Proactieve mensen richten hun energie op hun cirkel van invloed — en die cirkel groeit.”

Psychologisch gezien is dit wat men de interne locus of control noemt:
het besef dat je, wat er ook buiten gebeurt, altijd invloed hebt op hoe je ermee omgaat.

Die invloed is vaak stiller dan we denken.
Ze zit niet in controle, maar in afstemming.
In het kiezen van een andere adem voordat je reageert.
In het voelen van een grens, en die zacht maar helder aangeven.
In het besluiten om niet in elk verhaal mee te gaan, maar aanwezig te blijven bij je eigen waarheid.

In oosterse zin is dit verwant aan de Tao:

“Doe wat binnen je vermogen ligt, laat los wat daarbuiten valt.”

Het is geen afstand nemen uit onverschilligheid, maar handelen vanuit helderheid — de middenweg tussen meebewegen en jezelf verliezen.

Wie in die cirkel leeft, ontdekt dat invloed niet iets is wat je uitoefent, maar iets wat vanzelf ontstaat wanneer je afgestemd bent.





De derde cirkel – aanwezigheid

Toen ik de twee cirkels opnieuw tekende, voelde ik dat er nog iets ontbrak: een middelpunt.
Een plek die niet over invloed of betrokkenheid gaat, maar over zijn.

De cirkel van aanwezigheid.

Daar hoef ik niets te doen, niets te begrijpen, niets te veranderen.
Daar mag ik ademen, waarnemen, aanwezig zijn.

Zoals een meer pas helder wordt als het water stilvalt,
zo wordt ook onze invloed helder wanneer we terugkeren naar stilte.

In die ruimte ontstaat iets zachts.
Emoties van anderen blijven niet langer in mij hangen,
en mijn eigen gevoelens krijgen tijd om te landen.

“In aanwezigheid verdwijnt de drang om te overtuigen.
Waarheid hoeft geen bewijs.
Ze ademt eenvoudig rust.”


Een kleine oefening

Teken drie cirkels, van groot naar klein.
Schrijf in de buitenste wat je bezighoudt, in de middelste wat je daadwerkelijk kunt beïnvloeden, en in het midden: ik ben hier.




Adem.
Voel hoe je aandacht vanzelf naar binnen beweegt.

Blijf even bij dat midden.
Merk hoe de adem zich verdiept.
Hier, in dit punt van stilte, herinnert iets in jou zich:
je hoeft de wereld niet te dragen om haar lief te hebben.

De cirkels zijn een klein hulpmiddel om terug te keren naar wat echt van jou is.

Niet alles vraagt om een antwoord of actie.
Soms is het genoeg om te voelen wat van jou is — 
en de rest met zachtheid te laten waar het hoort. 

En besef dan dat de wereld niet kleiner wordt, wanneer jij je cirkel verkleint — ze wordt juist duidelijker.


Liefs, Philomène 





Reacties

Populaire posts van deze blog

Van groepstrilling naar innerlijke vrijheid

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...

Nee zeggen – een zachte revolutie

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...

Emotionele verwaarlozing - De poort naar zelfherkenning en zachte zelfzorg

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...