Blogs van Philomène

Een liefdevolle uitnodiging om te blijven staan in wie je bent Je hebt geleerd om vriendelijk te zijn. Om ruimte te geven.  Om jezelf soms opzij te zetten als dat de sfeer ten goede kwam. Je was loyaal, invoelend, meebewegend.  Tot je begon te voelen: ik mag ook ‘nee’ zeggen.  Ik mag kiezen voor wat goed voelt voor míj. En dan gebeurt het.  Mensen haken af.  Reageren afstandelijk.  Of verdwijnen stilletjes. Dat kan pijn doen.  Want je doet zó je best om trouw te zijn aan jezelf.  Waarom voelt het dan alsof je daarmee juist mensen kwijtraakt? Wat er eigenlijk gebeurt Wanneer jij je grenzen gaat bewaken, verandert er iets wezenlijks in de energie van je relaties. Je legt niets op, je ontneemt niets — je neemt slechts jouw ruimte in. Maar dat is genoeg om zichtbaar te maken: Welke verbindingen er gebouwd waren op aanpassing Wie er afhankelijk was van jouw beschikbaarheid En wie er werkelijk met jou wil groeien in gelijkwaardigheid Het kan zijn dat je...

Heb jij dat ook? Dat je ‘nee’ zeggen lastig vindt? Voor je het weet heb je iets toegezegd wat je eigenlijk niet wilde. En daarna voel je het: een lichte spanning in je borst, een stem die zegt: “dit klopt niet.” Hoe kun je dat doorbreken? Zelf keer ik me dan naar binnen. Ik luister naar mijn gevoel, naar mijn innerlijke ‘nee’ - die vaak al eerder iets wilde zeggen. Want soms durven we geen ‘nee’ te zeggen uit schaamte. Of omdat we bang zijn om ‘anders’ te zijn. Omdat we geleerd hebben dat het lastig of egoïstisch is om een grens aan te geven. Omdat we onszelf dan ineens zien als de “moeilijke persoon”. Maar… wiens woorden zijn dat eigenlijk? Wie heeft jou dat ooit gezegd? Of misschien komt het doordat je graag aardig gevonden wilt worden. Je verlangt naar goedkeuring, sympathie — of je wilt spanning vermijden. Soms kijk je op tegen degene die je iets vraagt. Dan voelt ‘nee’ zeggen bijna als verraad. Misschien ben je bang. Bang voor afwijzing. Bang iets te verliezen. Of bang om iemand t...

  Wanneer het leven rauw aanvoelt of je even wankelt, is zelfliefde misschien wel het laatste waar je aan denkt — en toch is het dan het meest nodig. In deze blog neem ik je mee in de kracht van zachtheid in moeilijke tijden. Niet als antwoord, maar als bedding. Met reflectievragen om thuis te komen bij jezelf, ook wanneer alles onrustig is vanbinnen. Zelfliefde in moeilijke tijden Hoe blijf je zacht voor jezelf als het leven rauw is of je uit evenwicht brengt? Soms voelt het leven als een storm die onverwacht over je heen trekt. Je denkt dat je stevig staat — en ineens wankel je. Door verlies, teleurstelling, een onuitgesproken pijn, een leegte die zich niet laat vullen. Juist in díe momenten klinkt het woord ‘zelfliefde’ misschien als iets ongrijpbaars. Maar het is dan, in de ruwheid, dat zachtheid geen luxe is — maar noodzaak. Zachtheid is niet zweverig. Het is stevig. Zachtheid betekent niet dat je alles goedpraat of negeert. Het betekent: niet nog eens over jezelf heenstormen....

Thuiskomen in jezelf - hoe vind je rust, hoe keer je terug naar die stille plek waar je mag zijn wie je bent? Soms verlangt iets diep in ons naar stilte. Naar een plek waar niets hoeft, waar je mag ademen, voelen, zijn. In een wereld die snel gaat, lijkt die plek soms ver weg — maar zij leeft nog steeds in jou. Je bent haar misschien alleen even vergeten. Thuiskomen in jezelf is niet iets wat je moet bereiken, het is iets wat je je mag herinneren. Steeds opnieuw. In deze blog neem ik je mee langs het zachte pad van thuiskomen. We verkennen hoe rituelen en stilte je kunnen dragen. Hoe de wijsheid van Ayurveda en een holistische blik je kunnen helpen herinneren wie je in wezen bent. En hoe kleine gebaren diepe betekenis kunnen dragen. Thuiskomen in jezelf – de weg naar rust en overgave Het kan zijn dat je het helemaal nog niet gewend bent om een ritueel voor jezelf te omarmen. Misschien voelt het wat ongemakkelijk, overdreven, of simpelweg onbekend. En toch… juist zo’n klein, bewust mome...

  Wat gemist is, leeft in stilte voort Misschien draag jij verdriet dat weinig mensen begrijpen. Een verlies dat je niet altijd kunt uitleggen, maar dat toch steeds met je meereist. Dan is dit voor jou. Niet alle rouw is zichtbaar. Soms is het geen afscheid, maar het ontbreken van een begin. Geen graf om bloemen bij te leggen, geen datum om te herdenken. Maar wel een lege plek die voelbaar blijft. Rouw heeft vele gezichten. Het gemis van iemand die er nooit écht mocht zijn. Het gemis van iemand die je nog maar kort geleden verloren bent. Een droom die vroegtijdig brak. Een band die er had kunnen zijn — als het leven anders had gelopen. En in al die vormen leeft iets wezenlijks: het verlangen om te erkennen. Te mogen zeggen: dit deed pijn. Dit heeft mij veranderd. Dit mag bestaan, ook al ziet niemand het. Rouw is liefde zonder bestemming We rouwen niet alleen om wat we zijn verloren, maar ook om wat we nooit volledig hebben ontvangen. Ouders die niet konden geven wat we nodig hadden...

  Voor sommigen is er een wake-upcall nodig om te vertrekken, anderen geven gehoor aan een innerlijke roep. Ons verlangen om Nederland te verlaten ontstond na onze eerste reis naar Spanje in 2018. We planden een reis door Zweden, Italië en Spanje. Overal hadden we adressen om langere tijd te verblijven. Maar toch gingen we die reis uiteindelijk niet maken, er waren zoveel ‘maar’s’ dat dat plan veranderde in een verhuizing. We verhuisden naar een ander  gedeelte van Limburg; vrijstaand in de natuur, want dat sprak ons ook wel aan. Gek genoeg voelde juist die verhuizing als een emigratie, terwijl we nog zo dicht bij onze vorige woonplaats woonden. Elroy had enkele weken verlof genomen in verband met deze verhuizing in 2020. Het was ansich al een vreemde tijd in verband met alle lock-downs enzo, maar toen hij na zijn verlof weer naar zijn werk ging, voelde dat als een diep verdriet. In ons gevoel klopte er gewoon iets niet. De puzzelstukjes waren niet compleet, of het voelde krom...