Blogs van Philomène

  Levenswond 3  Er zijn mensen die al vóór een ander spreekt, weten wat er leeft. Die ruimtes voelen, verwachtingen aanvoelen, en zichzelf zachtjes temperen - uit liefde. Of… uit gewoonte. Als jij jezelf hierin herkent, ben je misschien al vroeg gaan geloven dat verbinding ten koste mag gaan van jezelf. Dat het veiliger is om je aan te passen dan om te blijven staan. Maar wat als zelfbehoud geen breuk is met liefde - maar juist de bedding ervoor? Hoe de wond zich toont Je voelt haarfijn aan wanneer er spanning is. Nog voor iemand iets zegt, stem jij je af. Je dempt je stem, je leest tussen de regels, je probeert het zacht te houden. En als je heel eerlijk bent… weet je soms niet meer wat jíj eigenlijk voelt, vindt, of verlangt. Je bent altijd al degene geweest die begrijpt, verzacht, verbindt. Maar ergens voel je: Ik raak mezelf kwijt in het goed willen zijn. Even belangrijk om te benoemen... Overaanpassing is geen hooggevoeligheid.  Hoewel het soms op elkaar li...

Levenswond 2 Je voelt vaak leegte. Een vaag gemis. Niet per se omdat er iets ergs is gebeurd - maar juist omdat er iets belangrijks ontbrak. Aandacht. Warmte. Aanraking. Horen wat je níét zei. Je leerde jezelf terug te trekken, je gevoelens te minimaliseren of ze helemaal niet meer te voelen.  Je ontwikkelde een overlevingsmechanisme dat fluistert: “Wat ik nodig heb, doet er niet toe.” Oorsprong in het aardse Deze wond ontstaat vaak in een jeugd waarin verzorgers wel lichamelijk aanwezig waren, maar emotioneel afwezig, overbelast of afgestompt. Je werd misschien verzorgd, maar niet werkelijk gezien . Er werd niet ingegaan op je binnenwereld. Je gevoelens werden genegeerd, gebagatelliseerd, of gezien als lastig. Het kind past zich aan, en leert: “Mijn gevoel heeft geen plek. Dus ik voel maar minder.” Ook het bredere westerse systeem speelt hierin een rol: – In het onderwijs ligt de nadruk op kennis, structuur en gedrag, niet op emotionele beleving of innerlijk w...

  Levenswond 1 Je bent voortdurend alert: Blijf je wel bij me? Verdwijn je straks? Laat je me vallen als ik mijn ware gezicht laat zien? Misschien zoek je bevestiging. Of stel je je juist onafhankelijk op, uit angst om opnieuw gekwetst te worden. Je leeft tussen hunkering en terugtrekking. Intimiteit voelt niet veilig — zelfs als je er wanhopig naar verlangt. Oorsprong in het aardse (zoals Young en Klosko beschrijven, uitgebreid met systeeminvloeden) Een jeugd waarin verzorgers er emotioneel of fysiek niet altijd waren. Een scheiding, een sterfgeval, een ouder met stemmingswisselingen, of simpelweg afwezigheid door werk, ziekte of onveiligheid. Maar ook: – Het westerse onderwijssysteem , dat al vroeg leert dat je moet presteren om gezien te worden. – Een politiek klimaat waarin gezinnen zelden structurele rust of nabijheid krijgen — omdat tijd, zorg en verbinding ondergeschikt zijn aan economische groei. – Een religieuze opvoeding waarin liefde vaak werd verbonden a...

  Soms kijk ik om me heen en voel ik het in elke vezel: Er gebeurt iets groots.  Niet alleen in mij. Overal.  En het is niet zomaar verandering. Het is een verschuiving.  We leven in een tijd waarin het oude veld uit elkaar valt. Alles wat gebouwd is op controle, op aanpassen, op volhouden… verliest zijn houvast. En wat daaronder zichtbaar wordt? Een nieuw veld, g ebaseerd op trilling. Op waarheid. Op eenvoud. Op innerlijke aanwezigheid.  Dat voel jij ook.  Je hoofd begrijpt het misschien nog niet,  maar je lichaam, je hart, je ziel… die weten het al lang. Daarom voel je je misschien: – moe zonder duidelijke reden – alsof een uur vooruitkijken al te veel is – alsof plannen oplossen voordat je ze kunt maken – alsof relaties schuren die eerder nog draaglijk waren – alsof niets of niemand zich nog kan verstoppen Je bent niet gek.  Je bent afgestemd op een veld dat nog niet zichtbaar is,  maar wel voelbaar. Je leeft niet meer in kloktijd.  J...

Hoe religie, ouders en onderwijs de vrije beleving van kinderen vervormen — met een oosterse blik als zachte tegenstem.  Twee kinderen spelen samen. Ze lachen, bouwen een hut, delen een appel.  Niks bijzonders, gewoon samenzijn. Tot er plots een volwassenenblik tussenkomt: “Hebben jullie verkering?” En poef - wat speels was, krijgt een richting. Wat open en onschuldig begon, wordt ineens voorzien van een script: romantiek, verwachtingen, toekomstmuziek. Alsof elk vormpje nabijheid meteen uitgelegd moet worden.  Op dat moment gebeurt er iets wat veel kinderen herkennen, al kunnen ze het vaak niet verwoorden: Wat ik voel, is niet meer alleen van mij. De vrije stroom van binnenuit wordt op subtiele wijze naar buiten verplaatst. Er komt ruis op de lijn tussen voelen en zijn. En wat eerst gewoon wás, wordt nu bekeken, benoemd en betekenisvol gemaakt. Het religieuze script  In sommige religieuze omgevingen is liefde zelden gewoon een gevoel. Het wordt een traject met...

Er is een vraag die de laatste tijd zachtjes in mij zingt. Geen dwingende vraag, maar wel een wezenlijke: Hoe ziet mijn pad eruit als ik niet probeer om iedereen te redden? Alleen al het stellen van die vraag opent iets. Want eerlijk is eerlijk - ik heb jarenlang gevoeld, gezien, gecorrigeerd, gedragen. Soms zonder dat iemand het vroeg. Soms omdat ik dacht dat het zo hoorde. En soms omdat ik mezelf anders niet wist te plaatsen in het geheel. Maar wat gebeurt er als ik dat loslaat? Misschien wordt het stil. Misschien verdwijnen er mensen. Misschien voelt het even leeg, alsof ik de jas van de helper heb uitgedaan en mijn handen niet weten waar ze moeten rusten. Maar daarna… Misschien komt er iets anders. Ruimte. Licht. Zachtheid. Míjn ritme. Niet meer het pad van de redder, maar het pad van de reiziger. Niet meer leven op het verdriet van een ander, maar thuiskomen in mijn eigen lichaam. Want eerlijk? Ik heb soms gewoon géén zin om te redden. En zodra ik dat voel, sluipt er iemand binnen...

We leven in een wereld die alles zichtbaar maakt - maar weinig werkelijk laat zien. Zo ook met seksuele energie. Ze werd versmald tot gedrag, uiterlijk en prikkel. Tot verlangen daad, prestatie. Tot iets dat je doet - of moet doen -  in plaats van iets dat je bént. Maar in haar oorsprong is seksuele energie iets heel anders. Een oerkracht. Een dragende trilling. Een veld van leven dat zich wil herinneren wie het is. Wat seksuele energie werkelijk is Seksuele energie is niet iets dat begint in het bekken en eindigt in een handeling. Ze is een levensstroom. Een innerlijk en heilig vuur dat opent, verbindt, schept en transformeert. Ze beweegt tussen polariteiten - yin en yang, mannelijk en vrouwelijk - niet om verdeeldheid te creëren, maar om je uit te nodigen tot heelheid. Ze stroomt zachtjes door je hele lichaam, door je handen, je adem, je hart. Ze is voelbaar in stilte. In dans. In creatie. In kwetsbaarheid. Ze is een...