Blogs van Philomène

( over invloed, betrokkenheid en de kracht van aanwezigheid) Een tijdje geleden was ik in gesprek met iemand die de cirkels van Covey aanhaalde. Hij zei: “Weet je dat je die eigenlijk heel goed kunt inzetten in je dagelijks leven?” Ik glimlachte, want ik kende de cirkels. Ik heb ooit het boek van Stephen Covey gelezen — The 7 Habits of Highly Effective People — en tijdens mijn managementopleiding probeerde ik zijn ideeën regelmatig toe te passen. Ook in het bedrijfsleven werkte dat goed: overzicht, richting, verantwoordelijkheid. Toch merkte ik dat ik het in mijn persoonlijke leven soms weer vergat. Juist nu, in deze fase van mijn leven, voel ik hoe waardevol dat model eigenlijk is. Want die cirkels helpen me om beter in balans te blijven, niet mee te glijden in de emoties van anderen, en tegelijk ook mijn eigen gevoelens niet af te keuren. Ze helpen me stevig te staan — niet star, maar geworteld. En daarom voeg ik er een derde cirkel aan toe. In een tijd waarin zoveel rui...

Over leven, balans en de markt van bewustwording De laatste jaren ben ik anders naar de wereld van bewustwording gaan kijken. Ik geloof diep in de Bron van energie, in de kracht van manifestatie en in het idee dat werkelijkheid vorm krijgt door geloof en vertrouwen. Dat is voor mij geen zweverig concept, maar een ervaarbare werkelijkheid: energie volgt aandacht. Toch heb ik gezien — en ook in mezelf gevoeld — hoe snel dat pad van bewust leven kan kantelen. Hoe iets wat bedoeld was als vrijheid, langzaam verandert in een vorm. Er is maar een dun vlies tussen echte verbinding met de Bron en een spiritueel toneelstuk dat daar op lijkt.  Tussen open bewustzijn en groepsdwang.  Tussen vrijheid en voorschrift. Ergens tussen alles perfect willen doen en het gewoon laten zijn,  ligt voor mij de plek waar echt leven ontstaat.  Daar, tussen bron en betovering. Het middenpad In het Oosten noemt men het het middenpad: Niet te veel God, niet te veel wereld. Niet te veel doe...

  Als je denkt dat alles altijd jouw schuld is — over de valkuil van eindeloze zelfreflectie en het moment dat je gewoon zegt: NU NIET MEER ! Vanavond had ik me opgegeven voor een webinar. Weer eentje. Weer zo’n moment waarop ik dacht: “Misschien moet ik gewoon beter begrijpen. Misschien ligt het tóch aan mij. Misschien moet ik nóg iets helen, nog iets leren, nog iets veranderen.” En precies op dat moment dacht ik: Nee. Ik ga deze webinar niet doen. Ik ben er klaar mee. Want dit is wat er jarenlang gebeurt: Je werkt retenhard aan jezelf. Je reflecteert, je leest boeken, je kijkt naar je triggers, je probeert te begrijpen waarom iemand doet wat ‘ie doet. Je denkt dat als jíj maar blijft groeien, ontwikkelen en helen — dat de ander vanzelf mee beweegt. Maar weet je wat het universum dan doet? Het levert je nóg meer situaties waarin jij nóg harder mag werken. Tot je uitgeput bent. En boos. Heel. Erg. Boos. Het moment dat je het zat bent Er komt een punt waarop je gewoon voelt: dit is ...

Een zachte reis terug naar jezelf Er is een verschil tussen een groep verlaten en de groep uit jezelf losmaken. Dat tweede is geen daad, maar een stille, diepe en soms verwarrende reis. Want ook al loop je de deur uit… het systeem leeft vaak nog in jou. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf. Ik schrijf dit voor iedereen die weet hoe het voelt om op te groeien binnen een religieuze structuur met absolute waarheidsclaims — of in een andere gesloten geloofsgemeenschap. Voor wie ooit dacht: “Waarom voel ik me niet echt vrij, terwijl ik allang weg ben?” Geboren in een waarheid die niet de jouwe was Wie binnen een gesloten geloofsgemeenschap geboren wordt, bouwt geen identiteit op — je krijgt er één aangereikt. Je leert niet eerst jezelf kennen en dan kiezen. Je leert wat goed is, wat fout is, wie je bent, met wie je omgaat, en waar je bang voor moet zijn. Vrijheid voelt dan niet als veiligheid, maar als dreiging. Je vertrouwt je eigen stem niet, omdat die stem nooit echt van jou mocht...

  Een innerlijke verschuiving van denken naar voelen, van later naar nu Veel mensen herkennen het: het gevoel dat het nu zwaar of onvolmaakt is, en dat er in de toekomst een beter moment komt. Het idee dat we nu moeten volhouden, onszelf wegcijferen of pijn verdragen, omdat het later beloond wordt. Maar waar komt dit patroon vandaan? En hoe werkt het in ons door — psychologisch, cultureel en spiritueel? Religieuze wortels: lijden nu, beloning straks In veel religieuze tradities klinkt dezelfde boodschap: het echte geluk ligt niet hier, maar later. Het aardse bestaan wordt gezien als een proef of leerschool, waarbij lijden betekenis krijgt die pas in het hiernamaals onthuld wordt. Gelovigen leren: draag je kruis, want straks wacht de hemel . Persoonlijke noot Wat ik hier beschrijf is geen religieuze boodschap, en ook geen afwijzing van religie. Religie kan diepe wijsheid en troost bevatten. Deze reflectie komt voort uit mijn eigen ervaring dat het steeds vooruitschuiven van ‘late...